موعود زمان

 و طولانی، عبادت خود را بسی کوچک تر و کمتر از عبادت علی بن ابیطالب قلمداد می کرد.از شگفتی احوال آن حضرت، آن است که در شخصیت وی صفاتی متضاد با هم جمع آمده است.از یک طرف می بینیم در جنگها، تاخت و تاز می کند و با هماوردان، به نبرد می پردازد.، دلیر مردان عرب را بر خاک و خون می نشاند و قلبی سخت و خویی جنگجو داشته است، اما از سویی دیگر، با وجود دارا بودن این خصوصیات، عابدترین مخلوقات الهی هم بوده است.شب را با نماز و عبادت و خضوع و گریه و زاری به درگاه پروردگار سپری می کرد و با آن روحیه جنگاوری در عین حال، خوش خلق ترین مردم و نازکدل ترین و نرم خوترین آنان به شمار می آمد.