موعود زمان

در اغتنام فرصتهاى ملكوتى ماه مبارك رمضان

گاهى كه تنهایى، آینه برمى‏دارى
و به چهره خویش مى‏نگرى،
تا نیك و بد و زشت وزیباى آن را ببینى.
خلوت با خویش، براى شناخت «خود»!
شاید در حضور جمع، شرم كنى،
ولى درتنهایى، خجالت و شرمى نیست،
چون نگاه و مراقبتى نیست،
جز همان كه نگاهش همه جاهست
و مراقبتش دائمى است.

ماه رمضان، به نوعى فصل محاسبه است.
«محاسبه‏» و «مراقبه‏» هم یك آینه است،
اما ... پیش چهره جانت و در برابر روحت!
و ... شاید در حضور جمع و در ازدحام روزمره گى
نتوانى و مجالى نیابى تااز خودت حساب بكشى.
اینجا هم خلوت و تنهایى و فراغت، چاره ‏ساز است.

لحظات سرشار از بركات و معنویات رمضان
از همین فراغتهاى مطلوب و دوست داشتنى ‏است.
فرصت ‏خلوت با خویش و خداست،
ساعات حضور در مجلس «مراقبه‏» و «محاسبه‏»است،
موعد امتحان اخلاص است،
فرصتى است تا «دفتر دل‏» را بگشایى
و «كتاب عمل‏»را بازخوانى كنى.